گیاهخواری؛ تاریخچه، انواع، مضرات، رژیم، غذاها و هر آنچه باید بدانید

گیاهخواری؛ تاریخچه، انواع، مضرات، رژیم، غذاها و هر آنچه باید بدانید

گیاهخواری؛ تاریخچه، انواع، مضرات، رژیم، غذاها و هر آنچه باید بدانید

 سالانه افراد زیادی در سراسر جهان به‌دلایل فردی و اجتماعی به گیاه‌خواری روی می‌آورند. این نوع سبک زندگی و رژیم غذایی چه مزایا و مضراتی دارد؟

گیاهخواری را می‌توان عبارتی چتری برای مجموعه‌ای از رژیم‌های غذایی در نظر گرفت که در یک ویژگی مشترک‌اند: خودداری از مصرف گوشت. سختگیرانه‌ترین نوع رژیم گیاهخواری،

وگانیسم است که کل فراورده‌های حیوانی ازجمله شیر و تخم‌مرغ از آن حذف شده‌اند؛ اما شیر و تخم‌مرغ و دیگر فراورده‌های حیوانی را می‌توان در دیگر رژیم‌های گیاهخواری هم پیدا کرد.

گیاهخوارها معمولا محصولاتی مثل میوه‌ها، سبزیجات، غلات و فراورده‌های سویا را مصرف می‌کند.

گروهی از افراد هم در دسته‌ی نیمه‌گیاه‌خوار یا اصطلاحا فلکسترین قرار می‌گیرند. گیاهان بیشترین بخش غذای این گروه را تشکیل می‌دهند؛ اما گاهی هم گوشت می‌خورند. گروهی دیگر از نیمه‌گیاهخواران معروف به پسترین، فقط گوشت ماهی را مصرف می‌کند.


تاریخچه گیاهخواری

اجتناب از خوردن ماهی در میان برخی گروه‌ها، ریشه‌های آیینی دارد. دفاع از رژیم‌های غیرگوشتی از اواسط هزاره‌ی اول پیش از میلاد در هندوستان و مدیترانه‌ی شرقی آغاز شد. این دیدگاه دلایل فلسفی داشت. برای مثال در مدیترانه، اولین‌بار فیثاغورث (۵۳۰ قبل‌ازمیلاد) در بخشی از تدریس خود،

نخوردن گوشت را توصیه کرد. او معتقد بود مهربانی با حیوانات، اساس خیرخواهی برای مخلوقات دیگر است. از افلاطون تا بسیاری از فیلسوف‌های غیرمسیحی اپیکور و پلوتارک به‌ویژه فیلسوف‌های نوافلاطونی،

رژیم غذایی بدون گوشت را توصیه می‌کردند. به‌اعتقاد آن‌ها، این رژیم منطبق با نظم کیهانی است که انسان در آن زندگی می‌کند.

در هند، پیروان مکتب بودا و آیین جین به‌دلایل اخلاقی و زاهدانه از کشتن حیوانات برای غذای خود خودداری می‌کردند. به‌اعتقاد آن‌ها، انسان نباید به هیچ مخلوق دارای احساسی صدمه بزند. این اصل خیلی زود وارد آیین برهما و بعدها هندو شد و بدین‌ترتیب، گاو به موجودی مقدس تبدیل شد.

طبق باور اهالی مدیترانه، رژیم غذایی بدون گوشت و خودداری از قربانی‌کردن حیوانات، رابطه‌ی نزدیکی با اصول نظم کیهانی دارد. در قرن‌های بعد، تاریخچه‌ی گیاهخواری در مناطق هندوستان و مدیترانه به‌شکل چشمگیری تغییر کرد.

برای مثال در هندوستان، با وجود کم‌رنگ‌شدن تدریجی آیین بودا، تعالیم آن ازجمله ضرر نرساندن به موجودات (آهیمسا) همراه‌با برنامه‌ی غذایی بدون گوشت، در هزاره‌ی اول میلادی پیوسته گسترش یافت.

خارج از هندوستان، در مناطق بودایی‌نشین مثل چین و ژاپن هم عادت‌های گیاهخواری توسعه یافتند. در برخی کشورها، ماهی همچنان در برنامه‌ی غذایی بدون گوشت وجود داشت.

سنت‌های یکتاپرستی غرب تمدن ایندوس، تناقض زیادی با گیاهخواری داشتند. بااین‌حال، طبق انجیل عبری این باور وجود داشته است که انسان‌های اولیه گوشت نمی‌خوردند.

گروه‌های زاهد یهودیان و رهبران مسیحیت آغازین هم به‌دلایلی مثل پرخوری، ظلم‌و‌ستم و قیمت گران با خوردن گوشت مخالف بودند.

طبق برخی روایت‌های رهبانی مسیحی، خوردن گوشت و اجتناب از آن می‌تواند تمرینی معنوی و توبه‌ای برای کفار باشد. تعدادی از قدیسان مثل سن‌آنتونی از مصر هم به گیاهخواری اشاره کرده‌اند.

بسیاری از مسلمان‌ها مخالف گیاهخواری هستند؛ اما برخی مسلمانان صوفی رژیم غذایی بدون گوشت را به پیروان معنوی توصیه می‌کنند.